Begin 2008, ging ik voor het eerst naar een psycholoog. En na de eerste 3 sessies werd mij al gevraagd of ik geen andere psycholoog wou. Wat voelde de psych dat goed aan. Het lag niet eraan of ik iemand anders wou of niet? Maar het ging zich in ieder geval erom, dat onze communicatie anders liep. Gesloten en terug getrokken. Je zal nu wel denken, dat is normaal! Dat is het tenslotte ook, but wait your turn...

Elke sessie vertelde ik steeds iets meer. Maar de psych bleef zich afvragen, waarom ik het niet kon vertellen in een duidelijke zinsverband zeg maar. Waarom ik begon met woorden, waarom ik zoveel staarde, waarom mijn woorden uit kleine details bestonden alsof het een raadsel was en dat de psych moest raden.

Naarmate de psych hieraan gewend was geraakt, verliepen de sessies ook goed. Ook al ging ik altijd met moeite weg, wanneer ik naar huis toe ging voelde ik me weer leeg. Kreeg ik een inzinking en was het te veel gevraagd om eigenlijk nog wel naar school toe te gaan. (Daarom bleef ik ook wel 's thuis) Omdat het niet ging!

Hoe kwam dat? Door mijn verhaal; of door de psych? Ja, dat wist ik toendertijd ook niet. Maar het kwam door de psych, ik werd er zo moe van, geestelijk en lichamelijk ging ik op zo'n dag ver achteruit, totaal afwezig.

Zo ging het naar elke sessie...

Ik kwam de psych ook steeds vaker tegen in de stad, toen ik de psych in de stad zag.. Ging er héél veel door mijn hoofd, zou de psych hier wonen? Waarom alleen? Waarom met die persoon? Wie is die persoon? En ik kon me (bijna) nooit volledig bewust concentreren naar wat de psych aan had. Dat was voor mij ook belangrijk. Ik schreef de tijden en datums op.

In een van de zovele sessies, vertelde ik de psych over deze dilemma. En vroeg ik ook: 

-"Was dat jou partner?" Ja, maar niet getrouwd.
 -"Kinderen?" Nee, nog lang niet, ben ik nog een beetje te jong voor.

Voor mij was dat een hele ervaring en dat dit ook in het gesprek meeging, maakte het helemaal. De psych zei het niet op de toon als hierboven, maar ongeveer in de richting.

Ik ging vaker letten op de houding tijdens de sessie, welke kleding en welke accesoires? Dit ging oneindig door, maar toen maakte ik er nog geen aantekeningen van. Maar het raakte me, tot in mijn hart. De haarkleur wou ik ook, gelukkig ben ik niet zover gekomen dat ik letterlijk alles wou overnemen. Ik ben en blijf mijzelf.

Bij gevoelige gesprekken, daar ging de psych ook voorzichtig mee om. Maakt niet uit wat de psych te wachten stond, overal stond de psych voor open en nam de tijd. "Respectvol"

Ik moest sowieso elke dag 'als huiswerk' schrijven wat ik gedaan had, hoe ik mij erbij voelde etc. Dit namen wij dan samen door. Somsss.. wilde ik niet eens dat het hardop werd verteld omdat het te dichtbij "mij" was. Want op een gegeven moment kreeg de psych ook te lezen in mijn verhalen; dat ik bijvoorbeeld; de psych was tegengekomen in de stad. Met bijv. de detail; psych was alleen. Met daarbij dat ik mij zorgen maakte.

Nadat de psych dit had gelezen, merkte de psych niks op en vroeg ook niks. OF de psych wilde niet na de bekende weg vragen! Dat kan ook.

Maar na een aantal "gesprekken op het internet" heb ik een mail samengesteld voor de psych. Dat ik de sessies fijn vind, maar bang ben dat ik snelgezegd te veel wil/claim (wat eigenlijk niet zo was) ik claimde misschien wel in mijn woorden. Wat de psych nooit in de gaten had. Ik zij in de mail dat ik me zorgen maakte dat de psych hierdoor de baan verliest.

Maar ik hoorde mij hier geen zorgen om te maken, de psych weet de afstand te behouden, kreeg ik als antwoord (kort en snelgezegd)

Logisch allemaal achteraf gezien, toen.. wist ik veel wat ik wilde, wat ik dacht? Ik vertelde over mijn gevoelens en ook over mijn gedachte over zelfmoord.

METEEN, kreeg ik een formulier op dat moment om te erklaren hoe ik mij voelde; ja behoorlijk ~!!!!!~ En na dit ingevuld te hebben ging de psych dit met de collega's bespreken en kreeg ik te horen dat de ambulance onderweg was omdat ik richting 'n instantie moest voor spoedopname.

De psych zei:"Ik wil niet dat jou wat overkomt, ik doe dit omdat het mijn taak is, dadelijk gebeurd jou wat onderweg" Nou derest vul het zelf maar in.. "In de trend van zei de psych dit zo"

Toen de ambulance arriveerde, werd ik bewust van mijn stomme praat. (het was aandacht en toch voelde ik me die dag behoorlijk down en spookte vanalles door mijn hoofd) het was ja niet de eerste keer dat ik deze beelden allemaal zag. Maar nu het allemaal gebeurde, kreeg ik paniekaanval, ik kon geen woord meer zeggen, ik was bang en wist het allemaal niet meer. Ik had zo'n leuke avond nog voor de boeg met 'n vriendin van mij. Maar HELAAS, die game ging niet meer door. Ik was zo verdrietig, en de psych troostte mij. (Wat mij ook veel deed)

Tijdens mijn verblijf was ik behoorlijk teneergeslagen, down. Ik schreef mijn dagen nog door en maakte gedichten voor de psych en ;n knutselwerkje. Ik mistte mijn psych, ik wilde dat de psych mij belde en bij mij was...

Gelukkig naar een "bijna" week verblijf mocht ik terug naar huis. En kreeg ik 'n telefoontje van mijn psych voor 'n volgende afspraak, ik was in de stad en ja, zo'n onverwachts telefoontje nou net op dat soort moment, dat deed deugd! Het fleurde en kleurde mij die dag!

Aankomst bij volgende sessie heb ik mijn psych mijn gedichten laten lezen, over mijn gemis richting de psych. De psych voelde zich vereerd. Ik zei:"Je mag het hardop lezen als ik weg ga, weg uit de ruimte" Ik was nog niet weg en het eerste woord werd al gelezen, mijn hart, ik dacht nee! Maar de psych deed dat om mij op een grappige manier te pesten. Tuurlijk, we moesten beide even lachen. De psych vond het lief.

Bij de eerstvolgende sessie vertelde de psych dat wij langzaam naar 'n einde moesten gaan; het deed pijn, mijn hart trok aan me in de schreeuw van: laat mij niet los, laat mij niet gaan, blijf hier bij mij.

De datum wanneer dat plaatsvond hadden we ook besproken.

12-11-2008, op een woensdag tegen 17:00u was het. Ik gaf mijn kunstwerken en een Milka koekreep chocolade, een van mijn lievelingschoco. Alles positief en lief.

Op het laatste voordat ik ging vroeg de psych; heb je nog vragen? Is er nog iets dat je mij wilt vertellen? Ik beantwoorde beide vragen met 'n "Nee". Waar ik nu wel degelijk spijt van heb.

Elke dag neem ik mee, er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan m'n psych denk. Elke 12e dag van de maand, denk ik hieraan. Ik heb ook een foto ingelijst. Toen ik dat trouwens tegen mijn psych vertelde dat ik een foto van de psych had gevonden op de site was het binnen no-time eraf? MAAR WAAROM?

Gelukkig had ik de foto al op de pc staan

VERVOLG KOMT NOG, over hoe het nu gaat.